Het mysterie volgen: Alexcia Panay over poëzie, thee en het schrijfmachineleven
Interview met Alexcia Panay, dichteres en ambassadeur van de typemachine.
Je poëtische reis wordt omschreven als ongepland, een spontane ontplooiing. Kun je het moment delen dat voor jou de deur naar de poëzie voor het eerst opende?
Alexcia: Het begon een week na een bijna-doodervaring, wat op zich al een ander verhaal is. Ik was op het verjaardagsfeestje van een vriend in Los Angeles en er stond een typemachine op tafel. Ik vroeg om papier... en begon te spelen. Vrienden kwamen één voor één bij me zitten, gaven me drie woorden en ik schreef. Op dat moment opende er iets; simpel, onschuldig en toch totaal levensveranderend.
Je nodigt mensen vaak uit om je drie woorden te geven als zaadje voor een gedicht. Hoe vormt deze gewoonte de verbinding tussen jou, het publiek en de woorden die verschijnen?
Alexcia: Ik heb altijd van het getal drie gehouden; het voelt compleet. Er staat een zin in de Bijbel die zegt: "Waar er twee of meer samen zijn, ben ik daar," en die aanwezigheid, Geest, God, Verbinding, welke naam je er ook aan geeft, verscheen elke keer als we zo samen zaten. Door oefening werd die deuropening sterker. Ik vertrouw er nu op. Drie woorden creëren een portaal voor verbinding.
De typemachine is je creatieve metgezel en kanaal geworden. Hoe beïnvloedt dit fysieke medium de manier waarop je poëzie stroomt?
Alexcia: Mijn typemachine is een instrument. Het biedt ritme, geluid en fysiek contact, anders dan wat dan ook. Het is een object vol betovering, een kleine tijdmachine. Het geluid doet iets met mensen, of het nu nostalgie oproept of in ons digitale tijdperk buitenaards aanvoelt. Voor mij is het een portaal van verbinding... een vriend... een metgezel in het mysterie.
Je Tea & Poetry-bijeenkomsten zijn rijk aan sfeer: kaarsen, thee en getypte woorden. Wat betekenen deze rituelen voor jou en hoe ondersteunen ze je creatieve filosofie?
Alexcia: Poetea is een natuurlijke samensmelting van twee praktijken waar ik van houd. Thee kwam in mijn leven op een moment dat ik een eenvoudigere, diepere manier nodig had om naar mezelf en naar het leven te luisteren. Thee alleen is al een diepgaand, oneindig pad, en ik ben een nederige leerling van het blad.
Thee brengt mensen in aanwezigheid met zo'n elegante eenvoud. Het roept dankbaarheid, warmte, sensualiteit en wijsheid op.
En automatisch schrijven is een van de snelste manieren die ik ken om de innerlijke stem te kanaliseren, vooral in een kring. Er gebeurt altijd iets buitengewoons tussen leeftijden, talen en levens heen.
Ik vind het vooral prachtig als ouders en kinderen samenkomen. Het onthult de innerlijke kunstenaar in ieder van ons. We zijn allemaal kunstenaars van ons eigen leven, die samencreëren met het bestaan. Hoe meer ruimtes we creëren om dat samen te herinneren, hoe meer verbonden we raken.
In je live optredens weef je poëzie uit collectieve suggesties en kanaliseer je een gedeelde stem. Wat leert deze ervaring van co-creatie je over kunst en gemeenschap?
Alexcia: Het herinnert me eraan dat verhalen vertellen in onze natuur zit. We zijn altijd al rond vuren samengekomen, in sangha, door dromen om boodschappen van gene zijde te delen. We zijn allemaal boodschappers voor elkaar.
Het gevoel om samen te creëren of creatie in real-time te zien gebeuren, is extase. Mijn vriend Sawyer noemt deze collectieve gedichten "artefacten van ontzag", en dat is precies wat ze zijn: een handgetypt momentopname van waarheid, van verbinding, van het moment zelf.
Je hebt je typemachine meegenomen naar plekken als Mexico, Los Angeles en Ibiza. Hoe transformeren of inspireren verschillende landschappen en culturen je poëtische stem?
Alexcia: Ik raak makkelijk geïnspireerd. Ik hoef alleen maar op te letten. Elke cultuur draagt haar eigen codes met zich mee: kleuren, humor, overtuigingen, muziek en eten. Ik vind het heerlijk om te onderzoeken wat een groep mensen verenigt.
Maar net zo diep word ik geïnspireerd door land en natuur. Ik ben geobsedeerd door water, hoe het overal anders smaakt, hoe het herinneringen draagt, hoe het zuivert, hoe we zelf vloeibare wezens zijn. Water leert me eindeloos.
Je poëzie wordt vaak omschreven als een onderdompeling in het mysterie van het moment. Welke rol spelen aanwezigheid en overgave in je creatieve proces?
Alexcia: Ze zijn alles. Aanwezigheid en overgave zijn de pijlers van mijn werk en mijn leven.
Tijdens mijn bijna-doodervaring reed ik op de 405 toen een andere auto me raakte. Mijn auto sloeg twee keer over de kop. Alles werd zwart. Ik hoorde de vraag: "Ga ik dood?" En daarna: "Nee. Overgave."
Dat commando, die aanwezigheid, hield me hier. Mijn lichaam ontspande direct. De auto was vernield; ik liep weg met slechts een kleine schram.
Een paar dagen later, nog steeds in deze veranderde staat van bewustzijn, vond ik de typemachine. En de rest is geschiedenis.
Hoe balanceer je spontaniteit en intentie in je werk? Weerspiegelt die balans een bredere filosofie in hoe je je leven leidt?
Alexcia: Ik probeer af te stemmen op de Schepper, de bron van creatie, en laat het die de leiding nemen. Soms loop ik vast en moet ik langzaam terugkeren door oefening en geduld.
Ik heb zoveel mogelijk buiten "het systeem" geleefd. Alle "moetjes" van de maatschappij voelen als druk om onze ware essentie te verbergen. Het is voortdurend werk, maar ik ken nu geen andere manier om te leven.
Je wordt omschreven als dichter, genezer en performer. Welke draad verbindt deze identiteiten en welk doel dien je volgens jou door middel van hen?
Alexcia: Mythisch leven, ritueel en authenticiteit. Deze draden verweven alles wat ik doe. Mijn doel is om als inspiratie te dienen om mensen te helpen de creatieve kracht te herinneren die door ons allemaal ademt.
Vooruitkijkend, welke nieuwe creatieve landschappen, innerlijk of uiterlijk, voel je je geroepen om te verkennen en hoe stel je je voor dat je poëzie de komende jaren zal evolueren?
Alexcia: Ik voel dat ik een nieuw tijdperk inga, tegelijkertijd intiemer en uitgestrekter. Ik word op een diepere manier naar de zee geroepen: om ermee te leven, ernaar te luisteren, het me te laten vormen. Ik voel gedichten aankomen die niet alleen getypt zijn, maar belichaamd, opgevoerd, geritualiseerd, geleefd.
Ik verken de snijvlakken van mythe, afkomst en persoonlijke herinnering, waar land, aanwezigheid en verhaal samenkomen. Ik stap in nieuwe domeinen van samenwerking: film, ritueel-theater, poëtische bijeenkomsten, zeilresidenties en ruimtes waar anderen hun eigen creatieve vuur herinneren.
In de komende jaren stel ik me voor dat mijn poëzie nog rauwer, ruimtelijker en overgevener wordt, verweven met de stemmen van het lichaam, het land en het ongeziene. Ik wil het me laten verrassen. Het laten groeien voorbij wat ik me nu kan voorstellen. De gedichten weten waar ze heen gaan, nog voordat ik dat weet.
Uiteindelijk zal ik het mysterie blijven volgen en 'ja' zeggen tegen elke deur die zich als volgende opent.
