De man die de typemachine vermoordde.

De man die de typemachine de das omdeed.

Op 1 februari 1980 verstuurde Scott een interne memo die de nodige wenkbrauwen deed fronsen. Met zijn kenmerkende directheid begon Scott met een waarschuwing: "JULLIE KUNNEN DIT MAAR BETER LEZEN." Daarna kondigde hij aan dat Apple-werknemers met onmiddellijke ingang geen typemachines meer mochten kopen of leasen. De reden? Apple was een "innovatief bedrijf" en Scott vond dat het het goede voorbeeld moest geven, vooral op het opkomende gebied van tekstverwerking.

De ironie van deze kruistocht ontging de ontvangers van de memo niet, die waarschijnlijk getypt was op een Apple II met de software die Scott zelf promootte: Apple Writer Systems. Deze rudimentaire tekstverwerker, een voorloper van programma's als WordStar, was verre van de gepolijste tools die we tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwen. Toch voorzag Scott een toekomst waarin het geklak van typemachinetoetsen zou worden vervangen door het zachte gezoem van computers—een toekomst die hij wilde dat zijn bedrijf zou belichamen.

In zijn memo hield Scott de twijfelaars een wortel voor: degenen die hun typemachines inruilden voor Apple's prille tekstverwerker, zouden als eersten in de rij staan voor de "nieuwe hoogwaardige systemen" van het bedrijf. Wat die systemen precies waren bleef vaag, maar de belofte was duidelijk—pas je aan of blijf achter.

Scotts visie, hoewel destijds met scepsis ontvangen, was profetisch. De typemachine, ooit een onmisbaar kantoorinstrument, is zo goed als verdwenen van de moderne werkplek, vervangen door computers en digitale tekstverwerkers. Hoewel Apple’s uitstapje naar dit domein slechts een kleine stap was, vooruitlopend op een seismische verschuiving in hoe we creëren en communiceren.

Toch bleek in de loop der geschiedenis dat niet Apple, maar Microsoft de tekstverwerkingsoorlogen won. Microsoft Word, gelanceerd in oktober 1983, werd de dominante kracht op kantoren wereldwijd. Apple’s vroege zet toonde echter een vooruitstrevende mentaliteit die uiteindelijk hun handelsmerk zou worden.

Achteraf gezien lijkt Mike Scotts memo tegen typemachines misschien een donquichotterie, maar het was ook een gedurfd statement. Onder de typefouten en de wat gehaaste samenstelling (opvallende fouten zoals "priorty" en de extra spaties tussen woorden) zat een duidelijke boodschap: Apple nam niet alleen deel aan de toekomst; het was vastbesloten deze te creëren.

De dagen van de typemachine waren geteld en Mike Scott was een van de eersten die de doodsklok luidde. Maar tussen 2014 en 2024 braken sommige Apple-werknemers in stilte de code: ze kochten typemachines en gebruikten ze in het geheim thuis. Ik ken hun namen, maar ik neem dit geheim mee in mijn graf. Misschien zochten ze, uit verzet of nostalgie, hun toevlucht tot het analoge—een persoonlijke rebellie tegen de digitale wereld die hun bedrijf mede had helpen opbouwen.